αύξηση μεγέθους επαναφορά μείωση μεγέθους Αποσύνδεση

Αλλάζει το σύστημα εισαγωγής, το πρόβλημα παραμένει…

του Στράτου Στρατηγάκη

 

Δημοσιεύτηκε 14/11/2010

 

Το σύστημα εισαγωγής που σχεδιάστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 90 και εφαρμόστηκε για πρώτη φορά το 2000, μικρή σχέση έχει με το ισχύον τώρα, καθώς κάθε Υπουργός Παιδείας έκανε τις δικές του αλλαγές αλλάζοντας τη φυσιογνωμία του. Αλλά και το σύστημα που εφαρμόστηκε το 2000 είχε πολύ μικρή σχέση με το σύστημα που αρχικά σχεδιάστηκε, αφού και αυτό προέβλεπε την εισαγωγή σε κύκλους σπουδών και στο δεύτερο έτος την κατανομή των φοιτητών σε τμήματα. Αυτό το κομμάτι δεν εφαρμόστηκε ποτέ λόγω των πολλών προβλημάτων που δεν λύθηκαν ποτέ. Η σημερινή Υπουργός Παιδείας πιστεύει ότι θα τα λύσει όλα στα επόμενα τρία χρόνια. Πολύ ωραίο για να είναι αληθινό…
Η αλλαγή είναι, όμως, επιβεβλημένη για πολλούς λόγους. Ιδού μερικοί:
Οι πανελλήνιες εξετάσεις δεν έχουν ως σκοπό να πιστοποιούν γνώσεις, αλλά να κατατάσσουν τους υποψηφίους σε φθίνουσα σειρά μορίων, ώστε να γίνεται η επιλογή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι υποψήφιοι να σκοτώνονται στο διάβασμα για να ξεπεράσουν τους συμμαθητές τους, αφού ένα μόριο μπορεί να τους στείλει εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά ή να τους αποκλείσει εντελώς από τις σπουδές που επιθυμούν. Αναλώνονται έτσι σε παράλογη ασκησιολογία, που μερικές φορές είναι έως διαστροφική, και μετατρέπονται σε κυνηγούς μορίων, αδιαφορώντας για τη γνώση. Αν γνώριζαν ότι μαθαίνοντας την ύλη θα σπούδαζαν αυτό που θέλουν, θα διάβαζαν για να μάθουν την ύλη και όχι για να ξεπεράσουν τους συμμαθητές τους, λύνοντας «περίεργες» ασκήσεις.
Ενώ πράγματι οι πανελλήνιες εξετάσεις είναι αδιάβλητες, δεν επιτρέπουν στους υποψηφίους να μάθουν αυτά που θα τους χρειαστούν για τις σπουδές που θα κάνουν. Αποτέλεσμα εισάγονται στις σχολές και δεν παίρνουν το πτυχίο τους, έχοντας εξαντληθεί στη μελέτη πολλές φορές άχρηστων για τις σπουδές τους μαθημάτων. Γιατί είναι απαραίτητο για να γίνεις ψυχολόγος να γνωρίζεις τέλεια Λατινικά, για παράδειγμα. Σε τι θα χρειαστεί ένας γραφίστας Μαθηματικά και Φυσική τόσο υψηλού επιπέδου, που επιτρέπουν σπουδές στο Πολυτεχνείο. Πολλά παιδιά με ταλέντο στο σχέδιο και όχι στα Μαθηματικά και τη Φυσική δεν κατάφεραν να σπουδάσουν αυτό που θέλουν εντελώς άδικα. Από την άλλη πώς μπορεί να σπουδάσει κάποιος Χημεία ή Τεχνολογία Τροφίμων χωρίς να έχει εξεταστεί στη… Χημεία; Πολλά τέτοια παραδείγματα μπορούμε να βρούμε που εξηγούνται όλα με την αδιαφορία για τις προαπαιτούμενες γνώσεις για τις σπουδές.
Καταφέρνουμε να «κάψουμε» τα παιδιά στην προετοιμασία για την εισαγωγή, με γνώσεις που πολλές φορές είναι άχρηστες για τις σπουδές τους, και μετά δεν έχουν το κουράγιο να σπουδάσουν. Πολλοί φοιτητές αντιμετωπίζουν το πρώτο έτος ως ξεκούραση από την οδυνηρή διαδικασία των πανελληνίων, βάζοντας έτσι τις βάσεις για την… μελλοντική εγκατάλειψη των σπουδών τους.
Απαξιώνουμε το σχολείο βάζοντας τα παιδιά που διαβάζουν σαν τρελά για να πετύχουν στην Ιατρική να διδάσκονται… Αρχαία Ελληνικά, ο βαθμός των οποίων δεν χρησιμεύει στην εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Μπορεί να γίνει έτσι μάθημα; Ποιος θα παρακολουθεί τον καθηγητή και γιατί να τον παρακολουθεί, αφού έχει άλλες έγνοιες.
Πέρα από τα διαδικαστικά, που είναι οι επιλογή μέσω των εξετάσεων, έχουμε καταντήσει το πανεπιστήμιο μονόδρομο, έχοντας ακυρώσει στην πράξη όλες τις άλλες διεξόδους, έχοντας μονίμως την τεχνική εκπαίδευση για παιδιά ενός κατώτερου θεού. Στην Ελλάδα το 70% των μαθητών φοιτά στο Γενικό Λύκειο και το 30% στην τεχνική εκπαίδευση. Στις άλλες χώρες είναι αντίστροφα τα ποσοστά. Συσσωρεύουμε έτσι πτυχιούχους που δεν μπορεί να απορροφήσει η αγορά εργασίας. Νέους που στα 24 τους έχοντας πάρει το μήνυμα της ανεργίας προχωρούν σε μεταπτυχιακά για να αποκτήσουν ακόμη ένα πτυχίο που θα τους κάνει να ξεχωρίσουν από τον ανταγωνισμό και να βρουν επιτέλους μία θέση εργασίας. Φτάνουν έτσι απελπισμένοι στα 30 τους να παρακαλάνε για 600€ το μήνα.
Η Ελληνική Οικονομία, χρόνια τώρα, στηρίζεται στη μικρομεσαία και οικογενειακή επιχείρηση, στον τουρισμό ενοικίασης δωματίων, στο φασόν που αντιμετωπίζει, τώρα πια, μεγάλα προβλήματα, στη ναυτιλία και στις… ταβέρνες. Όλες αυτές οι εργασίες δεν χρειάζονται πτυχιούχους για να λειτουργήσουν. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι πτυχιούχοι που παράγουν τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά μας Ιδρύματα είναι πάρα πολλοί για  τη λειτουργία της οικονομίας μας, με αποτέλεσμα να μη μπορούν να βρουν εργασία στο αντικείμενο των σπουδών τους. Αναγκαστικά συνωστίζονται για μια θέση στο δημόσιο τομέα, όπου, όπως έδειξε η πρόσφατη απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων, το 40% των δημοσίων υπαλλήλων είναι πτυχιούχοι. Το Δημόσιο ήταν δηλαδή ο κύριος εργοδότης των πτυχιούχων. Τώρα που τελειώνει και ο δημόσιος τομέας, με την εφαρμογή του νεοφιλελευθερισμού, μέσων του ΔΝΤ, οι στρατιές των άνεργων πτυχιούχων θα μεγαλώσουν.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα. Τι γίνεται μετά το πτυχίο και δυστυχώς κανείς δεν μιλάει γι’ αυτό.  Όλοι ασχολούνται σε πόσα μαθήματα θα εξεταστούν οι υποψήφιοι και που θα πετύχουν κι όχι πόσους πτυχιούχους χρειαζόμαστε και σε ποιους τομείς.

© Στράτος Στρατηγάκης